In april gaan er terug wat meer wegrace-kampioenschappen van start. Naast de BeNeLux Trophy gaat er in het zelfde weekend ook nog een WK van start. Het EWC gaat van start in Le Mans van 17 tot en met 19 april. We overlopen even nog de regels, de grootste kanshebbers op de verschillende titels en waar de grootste uitdagingen liggen.
We beginnen met de verschillende klassen en dan nemen we ook even het regelboekje erbij. Er zijn 3 verschillende klassen: Formule EWC, Superstock en Production Bike. De Formule EWC kan je rekenen als een iets minder sterke World Superbike met een koplamp. Al komt het natuurlijk wel nog wat meer bij kijken dan enkel die vergelijking.
De motoren van de EWC’s worden gebouwd naargelang de belasting op het blok. De motorblokken zullen minder getuned worden voor een 24-uurswedstrijd dan voor een 8-uurswedstrijd. Voor de Superstocks is het ook nog vrij simpel. 1000 of 1100cc, niet getunede motoren buiten een grotere radiator (net zoals de EWC’s) om het blok op de ideale bedrijfstemperatuur te houden en de uitlaatlijn mag aangepast worden voor wedstrijdgebruik. Er mogen bij de Superstocks ook geen aanpassingen gebeuren aan het rijwielgedeelte. Dus geen swingarm van Suter of een voorvork van Ohlins.
Het binnenwerk van de voorvork mag wel aangepast worden. Verder mag je ook nog een grotere tank (24 liter zoals de EWC’s) plaatsen. De Production Bikes is dan weer zo standaard als maar kan. Motoren die zo van de showroom komen rollen met slicks er op, pinkers en zijstandaard eraf en rijden maar!
Ook hier moeten er weer aanpassingen gebeuren. Zo moet de tank standaard blijven en dit zorgt voor een heel ander aspect van endurance-racen. Door middel van een snelkoppeling op de brandstofleiding moet de tank van de motor genomen worden en moet er een andere tank opgeplaatst worden. De ‘oude’ tank moet dan in een afgesloten bak geplaatst worden en tijdelijk verzegeld worden, tot die weer wordt opgevuld. De stints (de beurten) bij de Production Bikes zijn dan ook minder lang dan bij de EWC’s of de Superstocks.
Wie zijn de grootste kanshebbers op de titels? In de EWC heb je meerdere teams die echt wel sterk staan. Het zijn trouwens allemaal teams die op Bridgestone-banden rijden. Het Yoshimura SERT Motul dat met de GSX-R 1000R (ja, een motor die sinds 2017 onaangepast bleef) rijdt, als ze geen te grote tegenslagen kennen, altijd vooraan. Het team bestaande uit Gregg Black, Etienne Masson, Dan Linfoot en Cocoro Atsumi (reserverijder) gaat dan ook dit seizoen voor niets minder dan de wereldtitel. Suzuki heeft dan ook de meeste titels in het veld met in totaal 18 titels onder SERT.
]Titelkandidaat nummer 2 is YART op de Yamaha R1. Ook dit team staat er altijd sterk voor. Kanshebber nummer 3 en vorig jaar door het lot beroofd is BMW Motorrad EWC van Werner Damen. Het team onder leiding van de Belg zal wraak willen nemen voor wat er gebeurde in de Bol d’Or vorig jaar. Het zal je maar overkomen met nog een halfuur te gaan dat je motorblok het begeeft.
Ook FCC TSR Honda en KWT (Kawasaki) zullen dit jaar weer een sterk team hebben dat zal meedingen om de eer. Bij de Superstock zal het voornamelijk gaan tussen National Motos Honda en Sapeurs Pompiers (een team voornamelijk bestaande uit brandweermannen, opererend op een Yamaha). Beide teams strijden al jaren om de titels.
Dafy Honda kan wel eens de underdog zijn in deze klasse. De Production Bike-klasse kreeg vorig jaar zijn 1e kampioen met het ARTEC-team ( Kawasaki) dat de bovenhand nam van Supermoto Racing (Yamaha). Green Team 42 (Kawasaki) werd 3e in de klasse. Moto Ain zal in 2026 ook nog een te duigen deelnemer zijn
De grootste uitdagingen liggen niet alleen bij de rijders die zich constant aan de omstandigheden op de baan moeten aanpassen. Ze liggen ook bij de teams die de juiste strategie moeten bepalen, kijken welke concurrent wat doet en zeker niet vergeten, in een kwinkslag een andere strategie bedenken als het bij je eigen team eens misloopt.
En in endurance-racen is het niet of het zal mislopen maar wanneer het zal mislopen. Nog zo van die uitdagingen vindt men vooral tijdens de 8 uur van Suzuka. De wedstrijd vindt plaats in de zomer, soms bij temperaturen van 40°. Het is een uitputtingslag van mens en machine.
Voor de meeste fabrikanten geldt het dan ook als de race van het jaar en worden er ook veel nieuwe onderdelen die de motoren beter maken getest. Er komen ook nog eens veel Japanse teams op af en in vele maten zullen er ook meerdere fabrieksteams met de beste rijders aan de start staan. De vorige editie van de Suzuka 8 Hours (zoals dat dan mooi heet) werd gewonnen in 2025 gewonnen door het HRC-team met Johann Zarco en Takumi Takahashi.
De andere circuits geven natuurlijk ook hun uitdagingen mee. Le Mans is een weekend dat ervoor bekend staat dat er zeker 1 dag regen is en er zijn zelfs al edities geweest waar het in de ochtend amper een graad of 6 is. Vorig seizoen was Le Mans de wedstrijd met de meeste crashes. Maar liefst 202 keer moest er een motor van de aardkorst geplukt worden.
Op Spa is natuurlijk een legendarisch circuit op zich. Veel mensen kennen de combinatie Eau Rouge/Raidillon maar er is ook nog de verraderlijke Blanchimont die tegen een hoge snelheid genomen wordt. De volgende uitdaging bevindt zich dan weer in september op het circuit van Paul Ricard tijdens de Bol d’Or. Het rechte stuk van Mistral is 1800 meter lang. Goed voor 20 seconden aan volgas.
Dit was een eerste stukje van In De Schijnwerpers. Tot een volgende keer!
